Ik heb gewikt en gewogen. Als ik dit schrijf, is mijn beslissing genomen. Ik stel me kandidaat als voorzitter van JONGCD&V.
De uitdagingen van JONGCD&V spelen al langer in mijn hoofd. Maar verantwoordelijkheid nemen, betekent steeds een drempel overstappen. Het vuur vinden, om de veranderingen die je nodig acht, zelf om te zetten, is soms een ware odyssee.
Ik heb het vuur gevonden. Ik denk dat ik motor kan zijn die JONGCD&V over 3 jaar sterker aflevert dan dat ze vandaag is. Ik denk dat ik jongeren sterker, mondiger, en vooral talrijker kan maken. En ja, daarvoor heb ik een plan.
1. Een beweging als een academie: verlichtend en uitdagend
In eerste instantie moet JONGCD&V een beweging worden van denkers. Er loopt heel veel talent rond. We voeden het veel te weinig.
- We houden maandelijks gesprekken met inspirerende sprekers en filosofen die ons ideologische versterken.
- We houden congressen met straffe voorstellen vanuit onze basisideologie.
- Wij houden een scherpe ideologische lijn aan in het hervormingsproces van de partij.
2. Een beweging als een compagnie soldaten: aan elkaar vastgeklikt, en vechtend voor onze ideeën.
Die beweging losse individuen moet een groot team worden dat voor elkaar door het vuur gaat. Dat doe je als voorzitter niet alleen. Een groep kent vele schouders.
- We trekken jongeren aan door scherpe standpunten in te nemen, een hechte groep te creëren en zichtbaarheid te vergroten.
- Als iemand kritiek krijgt - van binnenuit of buitenaf - dan staan we als één man achter die persoon.
We organiseren teambuildings om de groep hechter te maken.
3. Een beweging als een lichtend baken: zichtbaar en leidend, intern en extern.
JONGCD&V moet opnieuw zichtbaar worden. We worden een factor om rekening mee te houden. Wij zijn de toekomst, naar ons moet men luisteren.
- In de partij zorgen we voor scherpte en zichtbaarheid in het vernieuwingsproces.
De jongeren wegen sterk op elk voorstel. - We doen jaarlijks enkele acties die onze ideologische principes scherpstellen.
- Vanuit het bureau schrijven we maandelijks opinies voor de nationale media.
- We werken een persstrategie uit die JONGCD&V naar buiten toe scherp stelt.
In elke goede familie wordt wel eens ruzie gemaakt. Dit gebeurt aan de keukentafel. Ja, Sammy, er zal intern met de vuist op tafel geklopt worden. Op de stoep, zijn we echter één man. Daar vallen we de partij niet, voor eigen gewin, af. Het omgekeerde zou onverantwoordelijk zijn.
De Christendemocratie heeft veel te bieden, héél veel. Maar het komt er wél te weinig uit. We leven vandaag in een maatschappij waar individuele en collectieve verantwoordelijkheid taboe is. Wantrouwen regeert. Onze maatschappij moet een aantal fundamentele waarden herstellen.
Ten eerste, de interpersoonlijke solidariteit. In Vlaanderen is het vandaag voor sommigen moeilijk om het hoofd boven water te houden. Hun bestaanszekerheid komt in het gedrang. We moeten altijd, zonder uitzondering, opstaan voor deze mensen. Vandaag maken we het die mensen moeilijk, door allerlei regels, het verzwelgende collectief, en computers die neen zeggen. Maar die interpersoonlijke solidariteit kan pas leiden tot bestaanszekerheid als ze gekoppeld wordt aan verantwoordelijkheid. Te lang hebben we laten betijen. Natuurlijk kan je niet voor eeuwig profiteren van de maatschappij. Bestaanszekerheid zonder oneindige collectivisatie, kan enkel met verantwoordelijkheid gepaard gaan.
Ten tweede moeten wij veel helderder maken, waarom wij geloven in het lokale. De grote overheid moet niet alles doen. Daartegenover moeten wij als Christendemocraten subsidiariteit plaatsen. Wij wantrouwen de burger niet. Wij houden van ons huis, dus wij vragen de verantwoordelijkheid om er zelf voor te zorgen! Wij geloven in de kracht van het lokale, de sterkte van het individu, het vermogen van de gemeenschap.
Ten derde, wij moeten leren trots zijn op wat vandaag werkt. Sommigen vragen dat de maatschappij omver wordt geworpen. Daar verzetten wij ons tegen. Onze ouders, grootouders hebben voor ons gebouwd. Dat zijn stevige schouders om op te staan. Wij zijn dus empathische conservatieven, zonder krampachtige reflex dat niets ooit anders kan. Wij geloven in evolutie. We vertrekken van het heden en passen aan wat nodig is. We vegen niet alles domweg van tafel.
Finaal is de sleutel verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid van ons allen is wat ons leidt naar een maatschappij waarin evenwicht bestaat tussen individuele vrijheid, zorgzaamheid en rentmeesterschap. We zijn allen verantwoordelijkheid, voor ons eigen huis, voor onze naaste, voor de grote waarden die we delen. Verantwoordelijkheid maakt een gigantische overheid overbodig en zelfs kwalijk. Verantwoordelijkheid staat recht tegenover de jungle van oneindige individuele vrijheid.
Ons wacht een lange tocht bergop. John F. Kennedy zei: Dit alles zal niet gedaan zijn in de eerste 100 dagen. Niet in het eerste jaar misschien. Misschien duurt het nog langer.
Maar laat ons beginnen.