Estafette: Veli Yüksel

Bij welke gebeurtenis was je laatst verontwaardigd?

De Oekraïense broers die in Gent Simon Wijffels aanvielen met een mes, zijn naar Israël gevlucht. Weer een blunder van justitie en de dienst Vreemdelingenzaken. De daders werden eerst in een instelling geplaatst, maar kwamen dan toch vrij. Omdat hun asielaanvraag was afgewezen gingen de broers in december samen met hun gezin naar Israël. De Dienst Vreemdelingenzaken gaf dat niet door aan het parket van Gent waardoor het gerecht niet in beroep kon gaan tegen het bevel om het grondgebied te verlaten. Een ongelooflijk verhaal!

Je steekt iemand neer met een mes. Je asielaanvraag wordt afgewezen en dan koop je een Oneway ticket Brussel-Tel Aviv, waarschijnlijk bij een chartermaatschappij, en je zet je leven daar voort alsof er niets gebeurd is. Dit gaat mijn verstand te boven. “Dit is laf!”, was de eerste reactie van slachtoffer Simon, die, terecht, alle vertrouwen verloren heeft in het justitiële apparaat. Het wordt tijd dat we wakker worden. Want het kan niet dat ons rechtssysteem ondergraven wordt door structuren die niet 100 % op elkaar afgestemd zijn.

Dit soort incidenten voeden ook de anti-politiek. En dan zijn politici verontwaardigd dat de samenleving “verzuurt” en dat populisten vrij spel krijgen. Nu, het Gentse gerecht heeft de verblijfplaats van de broers ontdekt. Er is een dagvaarding gestuurd voor het proces eind mei. Omdat Israël geen burgers uitlevert aan België, is de kans klein dat ze aanwezig zullen zijn op hun proces. Alles staat of valt met gerechtigheid!

Voor wie had je laatst bewondering?

Ferry Mingelen, de politiek journalist van Nova, het actualiteitenmagazine op de Nederlandse openbare omroep. Afgelopen week stond hij voor het Catshuis, de ambtswoning van de Nederlandse premier. Tijdens de uitzending kwam hij geregeld tussen om commentaar te geven. Bij momenten was het hilarisch, omdat hij zijn gsm opnam en gesprekken voerde in de ether. Het was eigenlijk “In de Gloria”, op zijn Hollands. Tussendoor rijden er auto”s af en aan. Op een bepaald ogenblik zie je een zware Mercedes stoppen voor de poort van Balkenende. Ferry loopt naar het voertuig om te zien wie erin zit. Natuurlijk ziet hij niets door de geblindeerde ruiten. Hij doet teken en roept wat, maar uiteindelijk krijgt hij niemand te zien. Ferry”s commentaar luidt dan: “Die mannen rijden in dure auto”s die met belastinggeld worden betaald, maar ze kunnen niet eens hun raam openen”. Dat vond ik nu eens een heel pertinente opmerking. Vaak dacht ik dat ook als ik aan de Wetstraat of Lambermont moest staan. Uiteindelijk sta je daar te wachten om “een glimp op te vangen” van de man of vrouw die voorbij rijdt. Waarom steken ze zich weg? Schrik voor de camera”s of het volk?

Wie deed je laatst thuis voelen?

De afgelopen weken heb ik mijn ronde gedaan in de verschillende afdelingen van de partij in Gent-Eeklo. Ik werd er overal warm onthaald. Maar de ontmoeting met de militanten in Oostakker verliep in een bijzonder amicale sfeer. Na een korte toespraak ontstond er een interactie tussen mij en het publiek. Overigens een talrijk publiek dat ook kritische vragen durfde te stellen. Wel, die avond kreeg ik het gevoel dat ik er echt bij hoorde. Ik wil hier al die mensen nog eens bedanken voor de gastvrijheid. Binnen een gezinspartij als de CD&V is het belangrijk om je “thuis” te voelen. Gastvrijheid is ook een waarde die ik van mijn ouders heb meegekregen.

Op welke prestatie was je laatst trots?

Op 6 februari jl., de dag dat mijn overstap bekend raakte, ben ik gestopt als verslaggever bij de VRT. Ik heb dan nog drie weken achter de schermen gewerkt. Mijn laatste en belangrijkste wapenfeit als verslaggever was een exclusief interview op 26 januari met Joyce, de stagiaire van het kinderdagverblijf “Fabeltjesland”. Op haar laatste stagedag heeft Joyce de gruwel van haar leven meegemaakt, het bloedbad dat Kim De Gelder heeft aangericht.

Joyce heeft op een bepaald ogenblik oog in oog gestaan met de kindermoordenaar. Ze heeft de peuters beschermd en de hulpdiensten verwittigd. Je moet het maar kunnen; rustig blijven en met gevaar voor eigen leven de weerloze wezens in bescherming nemen. Dat gesprek met Joyce voor Het Journaal zal me heel lang bij blijven. De steekpartij in Dendermonde is een vreselijke gebeurtenis. Als ouder treft je dat tien keer meer. Het is een van de zaken waar ik als verslaggever moeilijk afstand van kon nemen.

Wanneer was je laatst volledig ontspannen?

Afgelopen zondag gingen we met de kinderen naar het recreatiedomein Brielmeersen in Deinze. Het was mooi weer. We hebben een ritje met de trein gemaakt. Kinderen vinden dat fantastisch. Op het domein kan je ook een aantal dieren bewonderen zoals geiten, ezels, uilen, ooievaars en andere vogels. We mogen ook het kalf Lisa niet vergeten. Mijn allereerste kennismaking met het domein gaat terug op een Tv-reportage over Lisa. Een jaar geleden werd Lisa opgevangen in Brielmeersen nadat het gered werd van de verdrinkingsdood in de Leie.

Er is ook een speelplein. Mijn twee dochters zijn altijd gelukkig als ze daar kunnen spelen. Als zij gelukkig zijn, dan geeft dat mij ook een grote voldoening. Het domein is een oase van rust. We hebben er ook een wandeling gemaakt. We zijn daar maar twee uur gebleven, en toch heeft dat deugd gedaan. Ik hou van groen. En een uitstapje met het gezin is voor mij de ideale ontspanning.

Aan wie geef je dit stokje door en waarom?

Ik geef het stokje door aan Annick Sevenans, kandidaat voor de provincie Antwerpen. Ik heb haar onlangs kort gezien op een partijmeeting. Ik wil graag weten wat haar drijft. Uiteindelijk is Annick met haar 22ste de jongste kandidaat van Antwerpen.