Johan Vermeeren: zondag 15 november

Zeven op Zeven

Zondag 15 oktober

Het druilerige weer zet geen domper op mijn enthousiasme om mijn deel van de geldinzameling aan te vatten. De 11.11.11-hesjes zijn waterbestendig en kondigen mijn komst al van ver aan. Door een strategische timing tussen uitslaapmoment en gaan eten bij oma en opa door, tref ik de meeste mensen thuis en ik moet zeggen, als de deur opengaat, wordt de enveloppe ook steeds gevuld. De erkenning van en het respect voor de 11.11.11-actie blijft bestaan, want ook vandaag blijven de kritische opmerkingen achterwege.

Geregeld maken buurtbewoners van mijn bezoekje gebruik om iets te vragen over de gemeentepolitiek of de stand van zaken van een dossier waar ze bij betrokken zijn. Op die manier biedt deze rondgang ook de kans om de vinger aan de pols te houden over wat er leeft in de buurt. Deugddoend is te merken dat velen bevestigen dat we goed bezig zijn in Hoogstraten en ook dat ze begrip hebben voor de tijd die nodig is om veranderingen te realiseren. Halfweg de legislatuur reiken ze elementen aan die dienstig zijn voor een evaluatie van ons beleid.

Hild, de 11.11.11-coördinator is tevreden met de voorlopige resultaten van de lokale acties. De succesvolle samenwerking tussen de drie jeugdclubs ’t Slot, de Mussenakker en Cahier De Brouillon (de actie 3 voor 11 met optredens, restaurants, sportieve happenings en andere animatie) heeft maar liefst 16 % meer opgeleverd dan vorig jaar en klokt af op 17.681,34 €. De jongeren blijven het goede voorbeeld geven met hun engagement en creativiteit die geld in het laatje brengt. Daarnaast ziet het ernaar uit dat de huis-aan-huisactie rond hetzelfde bedrag zal stranden als de voorgaande jaren. Enkel bij de overschrijvingen worden mogelijke verschuivingen verwacht.

Al bij al weer een sterke campagne met een actueel mondiaal thema, het recht op waardig werk dat ook in Vlaanderen weerklank blijft vinden, zeker gelet op de economische crisis die geleid heeft tot een golf van ontslagen en herstructureringen. Ondanks de nijpende situatie in eigen land houdt de solidariteit stand.

Zaterdag 14 november

De weersomstandigheden voor de eerste actiedag van 11.11.11 jagen de medewerkers vooruit om deur aan deur enveloppen te verzamelen. Elk jaar zie je dezelfde vertrouwde gezichten op pad gaan met een groot aandeel van de jeugdbewegingen, gebuurten en de lokale verenigingen als KWB, KAV, Gezinsbond, Landelijke gilde en KVLV.

Ik hoor wel vanuit de verenigingen dat ook daar meestal dezelfden het engagement opnemen om de 11.11.11-actie te ondersteunen. De opvolging en vernieuwing blijft een knelpunt dat evenzeer aanwezig is in hun reguliere werking.

Ook mijn ouders zijn op post voor hun vereniging. Er komt nog geen sleet op hun enthousiasme, getuige de verhalen na de rondgang met de gekende bewegende gordijnen bij een gesloten deur of de jaarlijkse bevestiging dat ze al aan verschillende missionarissen geschonken hebben. Zelden gaan mensen echt in discussie over de zinvolheid van de actie en het vermoeden dat er veel aan de vingers blijft kleven hebben ze dit jaar niet gehoord. Ik ga zondag mijn route afwerken aangezien de ervaring leert dat de gezinnen in de verkaveling op zaterdag een drukke agenda hebben.

Zaterdag werken we ons op de fractie door de agenda van de gemeenteraad. We maken tijd voor een thematische bespreking van het sociaal woonbeleid in de gemeente en de samenwerking met de twee sociale huisvestingsmaatschappijen die op ons grondgebied actief zijn. Door de hoge grond- en huurprijzen zijn steeds meer gezinnen en lokale jongeren aangewezen op ondersteunende maatregelen om betaalbaar wonen mogelijk te maken. De druk van de Nederlandse immigratie blijft de prijzen onrealistisch verhogen zodat de garantie op wonen in eigen streek meer dan ooit een prioritaire beleidskeuze wordt.

’s Avonds vieren we de sportlaureaten van 2009 waarbij de schutterij - die nog steeds zeer populair is in de streek - en de paardensport met het leeuwendeel van de prijzen gaan lopen. Wellicht kunnen we over enkele jaren ook een zwemmer huldigen, want de plannen voor de bouw van een zwembad krijgen steeds concretere vorm. Een 20 jaar oude politieke belofte zal daarmee ingelost worden.

Vrijdag 13 oktober

Evelien stuurt een berichtje vanuit Leuven dat ze koortsig in bed ligt met een stijve arm. Het vaccin tegen de Mexicaanse griep dat zij kreeg als studente vroedkunde heeft haar even onderuit gehaald. Ze komt wat vroeger naar huis. Gelukkig kan ze met de trein tot in Brecht komen. Na het lange staren naar het afgewerkte blinkend station is de treinverbinding enkele maanden beschikbaar en worden de Noorderkempen beter ontsloten. De parking staat dagelijks vol met pendelaars die de files naar Antwerpen willen vermijden. Als in december de treinen ook in het weekend zullen rijden, zullen de kotstudenten helemaal tevreden zijn.

Na de middag doet de Antwerpse ring zijn zwarte reputatie alle eer aan. Na een afspraak in hartje Antwerpen kost het me anderhalf uur om de 45 km naar Hoogstraten te overbruggen. Ter hoogte van het Sportpaleis heb ik vrijwel de gehele gemeenteraad kunnen overlezen, broederlijk naast Poolse en Roemeense truckers en een enthousiast zingend Nederlands trio.

Het 11.11.11-comité organiseert vanavond een debat over de problematiek van het waardig werk, gekoppeld aan de ‘schone kleren’-campagne. Ik ontmoet er Maria en Mirouan, twee Indonesische vakbondsmilitanten die actief zijn in de kleding- en distributiesector in de regio van Jakarta. Zij getuigen over het prille sociale overleg dat de loon- en arbeidsvoorwaarden moet verbeteren in hun zgn. lageloonland en de bewustmakingscampagne die de arbeiders duidelijk maakt dat verandering mogelijk is. We zien een confronterende reportage over de productie van chirurgisch materiaal in Pakistan, waarbij ook kinderen in onveilige en onhygiënische omstandigheden en voor een schamel loon instrumenten maken voor Europese ziekenhuizen. Een scherper contrast met de hygiëne in onze ziekenhuizen is amper mogelijk.

In onze gemeente zetten we stappen om de eerlijke, schone handel te stimuleren door alle dienstkleding te huren of aan te kopen bij bedrijven die de kleding in correcte arbeidsomstandigheden laten produceren. Ook Fair Trade-producten hebben hun weg gevonden naar het stadhuis. We krijgen ter plekke de suggestie om bij elke geboorte een ‘schoon’ T-shirt cadeau te doen om ouders te sensibiliseren alert te zijn bij hun aankopen. Een leuk idee dat we zeker meenemen.

Morgen gaan we op stap. Samen met duizenden vrijwilligers in gans Vlaanderen zullen we aan je deur staan om een bijdrage te vragen voor een eerlijk 11.11.11-project. De Vlaming kennende zal de crisis de gulle solidariteit niet in de weg staan.

Donderdag 12 november

Het ochtendnieuws wordt gedomineerd door het tragische ongeval in Oosterzele waarbij twee jonge studenten het leven laten en twee gewond geraakten.

Mijn twee kinderen zijn bezig om hun rijbewijs te halen en zeker n.a.v. dit ongeval voel ik de bezorgdheid voor de dag dat ze zelf met de auto zullen vertrekken. Veel wijze raad en het goede voorbeeld worden misschien in één klap weggeveegd door onervarenheid, onachtzaamheid of een uitgelaten sfeer met de kameraden, hopelijk nooit door alcohol. Sensibilisering zal permanent nodig blijven om het gedrag van jonge chauffeurs te beïnvloeden en dan nog blijven de risico’s aanwezig.

Het ongeval domineert de gesprekken tijdens de koffiepauze op het werk. Ik merk hoe vele collega’s dezelfde reflex hebben naar hun eigen kinderen. Hoe ga je er mee om als zoiets plots dichtbij gebeurt? Eén van onze opvoeders mocht vandaag de afdeling intensieve zorgen verlaten. Bij zijn dagelijkse fietstocht naar het werk werd hij bij het oversteken gegrepen door een aankomende auto. Zes gebroken ribben en een doorboord longvlies waren de pijnlijke balans van dit ongeval.

Was hier ook sprake van een inschattingsfout? Onaangepaste snelheid? Fietser en automobilist legden dagelijks dezelfde route probleemloos af en plots loopt het fout. Ben heeft er zijn goed humeur niet bij verloren, getuige zijn grapjes aan de telefoon, maar kan de snerpende pijn aan zijn ribben niet negeren. We zullen hem toch een tijdje moeten vervangen.

Ik hoor van de 11.11.11-coördinator dat de planning van de geldomhaling van dit weekend goed gelukt is. Naast de vertrouwde gezichten en verenigingen van alle jaren, sluiten een aantal nieuwe vrijwilligers aan. Het engagement voor anderen blijft wel degelijk aanwezig en blijft een tegengewicht vormen voor de individualistische trends die we niet kunnen negeren. Solidariteit en betrokkenheid moeten de maatschappelijke balans in evenwicht houden voor de kwetsbare mensen in onze omgeving en ver daar buiten. Daar gaat 11.11.11 voor mij nog altijd over.

Woensdag 11 november

11 november, de dag waarop de wapens zwegen na de Eerste Wereldoorlog, de dag die de symboliek van de 11.11.11-actie lanceerde. Op tv word ik getroffen door de intense sfeer bij de herdenkingsplechtigheid in Ieper. De indrukwekkende lijst van gesneuvelde soldaten blijft een zichtbare herinnering aan de waanzin van de oorlog en zijn allesvernietigende effect. 'Nooit meer oorlog' klinkt het in verschillende accenten. De Last Post galmt beklijvend als rode harten neerdwarrelend hun teken van hoop over de aanwezigen verspreiden.
Oorlog blijft in vele ontwikkelingslanden de kansen op verandering ernstig verstoren. Moeizame inspanningen om lokale economie en zelfredzaamheid uit te bouwen, hebben vaak af te rekenen met de nietsontziende machtsstrijd tussen regio’s, clans of ronduit misdadige geldwolven. Ik bewonder de mensen die in hun land dagelijks de strijd blijven voeren om hun kansen op een gezond en welvarend leven te verhogen. 11.11.11 zorgt er nu al jaren voor dat miljoenen druppels de hete plaat doen afkoelen ondanks de voortdurende dreiging van heropflakkerend geweld of de confrontatie met de almacht van vernietigende natuurrampen.

Dinsdag 10 november

Dinsdag start abrupt als een beller zich vergist en me veel te vroeg uit de veren belt, zich uitputtend in verontschuldigingen als hij mijn ochtendlijke verwardheid hoort.

Toch maar vroeg opgestaan en mezelf wat extra tijd gegund om de krant te lezen. De berichtgeving over het schrappen van banen en de discussies over sociale plannen en uitstapregelingen versterkt mijn besef van de onschatbare waarde van het sociale vangnet in Vlaanderen. In een gesprek dat ik had met Mia, een Indonesische vakbondsmilitante, kwam dit thema meerdere malen aan bod. Zij is in het land voor de 11.11.11-campagne, die dit jaar in het teken van Waardig Werk staat. Mia beklemtoonde dat in de strijd voor een rechtvaardige bejegening van de werknemers, de zorg voor de niet-werknemers meteen moet meegenomen worden, zoniet dreigt de kloof tussen de bevolkingsgroepen verder uit te diepen.

Na nog een tasje koffie vertrek ik naar mijn werk. Op het programma staat een overleg over de toewijzing van de personeelsmiddelen voor volgend jaar. Zoals bij de opmaak van de begroting is de correcte verdeling van de personeelsuren een evenwichtsoefening: te veel ideeën om nieuwe noden in te vullen en te weinig uren om alle vragen te beantwoorden. Vooral de toenemende vergrijzing van de cliëntgroep vraagt om een aangepaste omkadering van de woningen en een groter accent op comfortzorg en een bijsturing van het leefritme, zonder de activering en de sociale interacties uit het oog te verliezen.

Tegen de middag zitten we samen met de begeleiders van de Violet om na te denken over de beste zorg voor één van de ouderen die in een nieuwe fase van zijn dementeringsproces steeds meer de controle verliest en agressief reageert op het wegvallen van zijn mogelijkheden. Medebewoners en begeleiding zoeken naar een nieuw evenwicht, maar ook naar veiligheid. Ik word (weeral) getroffen door de hoge betrokkenheid van de opvoeders die worstelen met de aanblik van hun bewoner die zichzelf verliest en door hun professionaliteit om uit alle opties de beste keuzes te maken. We besluiten ook tijdelijk een extra werkkracht in te zetten om de piekmomenten te overbruggen, maar we moeten hem of haar nog zo vlug mogelijk zien te vinden. De telefoonmarathon begint en zal uiteindelijk ’s avonds vruchteloos eindigen. Alle sollicitanten, ex-werknemers, ex-stagiaires zijn aan het werk, want er is nog veel werk in en aan de zorg. Maar we blijven proberen iemand te vinden die een affiniteit heeft met ouderen met een handicap.

Maandag 9 november

Sinds de gemeenteraadsverkiezingen van 2007 zetel ik als fractieleider voor CD&V in de gemeenteraad van Hoogstraten. We vormen er samen met de KVB (een andere naam voor Open VLD) de bestuursmeerderheid. Ik mag ondertussen terugblikken op een boeiende en leerrijke ervaring in de gemeentepolitiek en mee inhoud geven aan een gevarieerd beleid dicht bij de burger en met oog voor de diverse noden in onze grensgemeente.
Vanuit mijn brede maatschappelijke engagement liggen mijn accenten in het welzijnsbeleid, (sociaal) wonen, jeugd- en sportbeleid en ontwikkelingssamenwerking.

Twee jaar geleden kreeg ik de eerste maal de vraag om via mijn weekboek een blik te werpen op het verloop van mijn weekdagen in de aanloop naar de 11.11.11-actie. De lezer kwam tijdens die week onverwacht midden in een storm terecht n.a.v. de woordbreuk van Arnold Van Aperen die het eerder gemaakte akkoord met Vlaams parlementslid Tinne Rombouts overboord gooide. Daardoor werd zij in extremis niet Vlaanderens jongste burgemeester. Woordbreuk en schending van vertrouwen werden mijn eerste confrontatie met de gemeentepolitiek en toen moest het nog starten. Het heeft mij (en de CD&V-ploeg) enkel gesterkt in de overtuiging dat integriteit in de politiek een essentiële, maar schijnbaar geen vanzelfsprekende kwaliteit is.

Deze ervaring brengt me naadloos bij de essentie van de 11.11.11-actie en mijn keuze om vele tientallen jaren deze actie mee te dragen, nl. het fundamentele respect voor alle mensen over alle grenzen en culturen heen, een respect dat enkel kan leiden naar het opkomen voor het recht op een menswaardige en toekomstbiedende leefsituatie. De 11.11.11-actie vertaalt dit streven enerzijds in de concrete ondersteuning van lokale projecten die de zelfwerkzame ontwikkeling versterkt en anderzijds in de politieke actie die aandacht vraagt voor de realiteit van de ontwrichte sociale verhoudingen in de ontwikkelingslanden.

In de komende dagen zal dit thema regelmatig mijn dagverloop doorkruisen en wil ik mijn ervaringen en visies met de lezer delen.

Labels: Zeven op Zeven