Slachtoffers in Vlaanderen vinden weg naar hulp
dinsdag 9 maart 2010
Tussen 2005 en 2008 begeleidden de Vlaamse diensten voor slachtofferhulp 24.954 cliënten, waaronder 3.780 minderjarigen (=15%). Het aantal meerderjarige cliënten is sinds 2005 gestegen met 66% (van 3.986 in 2005 tot 6.637 in 2008). Het aantal minderjarige cliënten steeg met 23% van 767 cliënten in 2005 tot 946 in 2008.
Eén derde van de minderjarigen zijn slachtoffer van een zedenfeit. Meerderjarigen zijn vooral slachtoffer van een misdrijf.
Dit blijkt uit een parlementaire vraag van Vlaams volksvertegenwoordiger Vera Jans.
Vlaanderen is bevoegd voor slachtofferhulp: de ondersteuning en begeleiding van slachtoffers en/of na(ast)bestaanden van misdrijven, verkeersongevallen met dodelijke afloop, zelfdoding en rampen. Ze richten zich zowel tot volwassenen als kinderen.
Slachtofferhulp staat in voor het snel contacteren van de slachtoffers na de doorverwijzing van de politie of andere diensten. Zij bieden emotionele ondersteuning, geven informatie en (juridisch) advies en zorgen indien nodig voor doorverwijzing.
13 van de 26 Vlaamse Centra Algemeen Welzijnswerk (CAW) bieden slachtofferhulp aan, er zijn hier ongeveer 55 beroepskrachten actief. Zij worden bijgestaan door een 110 vrijwilligers. Deze vrijwilligers maken fundamenteel deel uit van de werking en begeleiden slachtoffers.
Tussen 2005 en 2008 begeleidden deVlaamse diensten voor slachtofferhulp 24.880 cliënten, waaronder 3.706 minderjarigen.
Het aantal meerderjarige cliënten is sedert 2005 gestegen met 66% (van 3.986 in 2005 tot 6.637 in 2008). Ongeveer 1/3 van de cliënten is afkomstig uit Antwerpen. 60% van de cliënten wordt doorverwezen door de politie, 22% neemt uit eigen initiatief contact op met een CAW en 15% wordt doorverwezen door een 3de.
Het aantal minderjarige cliënten steeg met 23% van 767 cliënten in 2005 tot 946 in 2008. Ook hier komt het grootste deel uit Antwerpen (36%). In 2008 nam 5% van de cliënten zelf contact op met een dienst voor slachtofferhulp, 21% werd doorverwezen door een derde en 55% van de cliënten naar het CAW doorverwezen door een politionele dienst.
Minderjarigen zijn vooral slachtoffer van een zedenfeit. Meerderjarigen zijn vooral slachtoffer van een misdrijf. Voor de meeste slachtoffers (en nabestaanden) volstaan 1 à 2 contacten met de dienst slachtofferhulp.
Slechts 5% van de cliënten wordt doorverwezen naar een andere vorm van hulpverlening. Dit cijfer in 2008 evenwel verdrievoudigd in vergelijking met de vorige jaren. Zo werden er tussen 2005 en 2007 jaarlijks gemiddeld een 500tal cliënten doorverwezen naar een andere vorm van hulpverlening, in 2008 werden er 1462 cliënten doorverwezen.
Reacties (3)
Laurent Claessens Donderdag 18 maart 2010, 12:32 Meld misbruik
Ook Minster van welzijn, Vandeurzen laat in deze nog steeds niets van zich horen. Ik heb dit nochtans ook al op zijn privé site gepost. Zelfs geen ontvangstmelding.
Freddy De Raeve Woensdag 10 maart 2010, 13:02 Meld misbruik
De weg vinden naar de diensten voor slachtofferhulp is niet zo moeilijk. Daadwerkelijk hulp krijgen is wat anders, heel wat na(ast)bestaanden worden niet geholpen en staan soms letterlijk en figuurlijk in de kou
Laurent Claessens Dinsdag 9 maart 2010, 12:10 Meld misbruik
Beste,
Ik heb nochtans heel andere en veel negatievere ervaringen nl.met slachtofferhulp van Koksyde. Ik heb sinds 20 jaar een psychisch gestoorde dochter, die momenteel zelfs uit haar huis is moeten vluchten voor doodsbedreigingen van haar partner, en géén hulp krijgt. Deze nacht nog is ze zelfs afgewezen bij het OCMW na een dringende vraag voor onderdak, zowel in Oostende als in Nieuwpoort zodanig dat ze de vrijwel de gans nacht in deze vriestemperaturen weer eens op de dool is geweest. Slechts om 5 uur deze morgen is ze zelf ten einde raad binnen geraakt in Ter Dennen in Nieuwpoort, daar volgt ze namelijk een behandeling voor lymfe drainage van de benen. Ik vraag mij toch af of wij Belgen tweederangsburgers zijn in eigen land, een asielzoeker moet onmiddellijk ondedak krijgen, eten, kleding, en medische zorgen, mag een zwakke psychische patiente van Belgische nationaliteit misschien ook een menswaardige behandeling krijgen.
Dit verhaal is echter géén eenmalige gebeurtenis, dit heeft zich al meerdere keren voorgedaan, telkens met dezelfde treurige behandeling.
Reageer